در لحظه هاي تنهايي به آرزوهاي خود مي انديشم   

آرزوهايي كه شايد هيچ گاه سبز نشوند    

با خود مي گويم

كاش جانم از اين قفس خاكي رها مي شد

آن گاه من همچون كبوتري سبكبال هم صحبت آسمان مي شدم

كاش غنچه وارلبخندي نثار باغ مي كردم

و در سايه هاي درخت سرو به بهار فكر مي كردم

كاش آن روزها كه ابرها ترانه زلال خود را

تقديم دشت كردند

همراه با دشت سبز مي شدم

بايد همچون موج خروشيد

و سرود رفتن زمزمه كرد

رفتن به فرداي زيبايي كه خورشيدش خاموشي ندارد