بارها در تمام لحظه هاي خيس اين سرزمين آشفته قدم زده ام

                                    و تو را بارها بر سنگ فرشهاي بخار گرفته توهم كرده ام و

تو را در نم نم واژه هاي بي گناهم به گيلاسهاي سرخ باغچه تنهايي ام هديه داده ام و

                                    شاخه هاي معصوم ترنج را به تاراج هولناك آشوبهايت سپرده ام،

اما، تو نيامدي،

                 نيامدي كه ببيني چگونه هويت گمشده ام را به ديوار ميخ كرده ام

                    و از انجماد حادثه نبودنت چگونه به هذيان رسيده ام،

ببين، ببين كه ثانيه هاي دشوار رفتنت چگونه به كودكي معصومانه ام هجوم آورده اند،

و ببين كه من غزل بيت هاي شمس و مولانا را به خنده هاي بي هويت، چه عارفانه باخته ام،

اما تو بازهم نيامدي،

                           نيامدي كه ببيني چگونه سكوتم را با اشياي متروك اتاق تقسيم كرده ام،

نيامدي،

           نيامدي ببيني كه چه دردمندانه مهر سكوت را به آغوش كشيده ام

    و هاي هاي گريه سر كرده ام و بي صدا زوزه مي كشم،

چه ساده لوحانه باورم شد كه رفتنت حقيقت است، نه بهانه اي براي گريز،

از چه گريختي؟

                     از من و تمام لحظه هاي با تو بودن و سرودنم

از چه؟

                     از اين واژه هاي سر گم !

نه،

تو حتي نديدي كه چه صادقانه به حرم نديدنت چشم پوشيده ام و دمم را از باز دم تو مي سرايم،

تو حتي نيامدي ببيني كه چگونه در خانه ام را حتي به روي چون تويي نگشوده ام،

و من

       بارها بارها تمام لحظه هاي آمدنت را انتظار كشيدم ...

          اما تو باز هم نيامدي ...... .